NewGreen - architekt krajobrazu

Czas na ogród

projektowanie ogrodów | architektura krajobrazu

Visit Us On FacebookVisit Us On Google PlusVisit Us On TwitterCheck Our FeedVisit Us On LinkedinVisit Us On Pinterest

Oczar wirginijski

oczar wirginijski  (Hamamelis virginiana)

syn. orzech czarnoksięski

 

Wysokie, rozłożyste krzewy o luźnym, szerokim pokroju (nieco podobnym do leszczyny), pędy główne wzniesione, ukośnie odchodzą od ziemi

LIŚCIE: sezonowe, kształtem zbliżone do liści leszczyny, stosunkowo późno rozwijające się na wiosnę, w sezonie ciemnozielone, jesienią przebarwiają się na żółto

KWIATY: IX – X (XI), żółte, niewielkie (do 1,5 – 2 cm długości), o charakterystycznej budowie – składają się z czterech wąskich, wydłużonych płatków. Tuż po rozwinięciu się pąków płatki są „pomięte”, w miarę rozkwitania prostują się. Kwitnie długo, nie przeszkadzają mu przymrozki i okresowe zimniejsze dni – na czas mrozów płatki zwijają się, natomiast w okresach ociepleń ponownie się rozwijają. Zebrane są po kilka na krótkopędach, rozwijają  się na gałęziach dwuletnich i starszych. Pachną słodko, przyjemnie, intensywnie

OWOCE: zdrewniała dwuklapowa torebka, otwierająca się gwałtownie i wyrzucająca nasiona na znaczne odległości, nawet kilku metrów (7-9), czemu towarzyszą dość głośne trzaśnięcia, dojrzewają jesienią następnego roku (zwykle gdy roślina kwitnie, pozostają na niej jeszcze zeszłoroczne owoce), torebki pękają zimą

OSTATECZNE ROZMIARY: wysokość 3-4 (5) m, przy podobnej szerokości (czasem nawet większej), tempo wzrostu powolne

MROZOODPORNOŚĆ: wystarczająca, aby sadzić go w naszym klimacie, jednak warto na zimę zabezpieczyć jego korzenie i nasadę pnia, np. warstwą liści (szczególnie młode rośliny)

STANOWISKO:  słoneczne – półcieniste (w miejscach słonecznych kwitną obficiej i mają bardziej zwarty pokrój), najlepiej osłonięte ze względu na niepełną niekiedy mrozoodporność (szczególnie w młodym wieku)

GLEBA: żyzna, próchnicza i świeża (roślina wrażliwa na susze), jednak dobrze zdrenowana, przepuszczalna (nie lubi gleb zbitych, gliniastych), o odczynie lekko kwaśnym do kwaśnym, oczar wirginijski znosi tez gleby lekko zasadowe

CIĘCIE: Oczary nie wymagają cięcia, bez tego tworzą ładny pokrój. Dlatego też cięcie oczarów powinno ograniczać się do cięć sanitarnych, ewentualnie usuwania gałęzi nadmiernie rozrośniętych, które np. wchodzą w ścieżkę i krzyżujących się. Niezbędnych cięć dokonujemy po przekwitnięciu rośliny – zimą lub wczesną wiosną

 

ZASTOSOWANIE:

  • Roślina kolekcjonerska, przeważnie spotykana w arboretach i ogrodach botanicznych, może być sadzona także w parkach i większych ogrodach;
  • Cenna roślina do jesiennych zestawień kolorystycznych, w sezonie nie wyróżnia się niczym specjalnym – może stanowić tło dla niższych roślin ozdobnych;
  • Ciekawy gatunek, ze względu na nietypową porę kwitnienia (późna jesień), niestety okres kwitnienia tego gatunku przypada w czasie, gdy roślina ma jeszcze liście, zatem kwiaty są mało widoczne. Najlepiej sadzić w miejscach eksponowanych, dobrze widocznych np. z okien domu, ścieżek spacerowych (pachnące kwiaty!);
  • Znajduje też zastosowanie w lecznictwie i przemyśle kosmetycznym.

 

UWAGI:

  • Roślina odporna na choroby i szkodniki
  • W przeciwieństwie do innych gatunków oczarów (np. oczaru pośredniego) gatunek ten nie doczekał się wielu odmian, prawdopodobnie ze względu na fakt, iż gatunki kwitnące później, po zrzuceniu iści, są chętniej sadzone;
  • Roślina długowieczna.

 

ODMIANY:

  • Henryae‘ – charakteryzuje się wcześniejszym, niż u gatunku, opadaniem liście, dzięki czemu kwiaty są lepiej wyeksponowane
  • Rubescens‘ – o zaczerwienionych płatkach

 

GATUNKI POKREWNE: