NewGreen - architekt krajobrazu

Czas na ogród

projektowanie ogrodów | architektura krajobrazu

Visit Us On FacebookVisit Us On Google PlusVisit Us On TwitterCheck Our FeedVisit Us On LinkedinVisit Us On Pinterest

Zimowe rarytasy, czyli rzadkie rośliny ozdobne kwitnące zimą

kwiatek04Niektórzy właściciele ogrodów chętnie wzbogacają swoje kolekcje o gatunki rzadkie, kolekcjonerskie, nie zrażając się faktem, iż uprawa tych roślin wymaga starannej pielęgnacji i nie zawsze takie próby kończą się powodzeniem. Jeśli jednak próba powiedzie się, satysfakcja z posiadania we własnym ogrodzie okazu, jakim nie pogardziłby niejeden ogród botaniczny, jest ogromna i taka roślina staje się prawdziwą dumą ogrodnika.
Poniżej przedstawiamy kilka propozycji właśnie dla tych kolekcjonerów dendrologicznych rarytasów. Dodatkową ciekawostką opisanych gatunków jest ich nietypowa pora kwitnienia – zima.

Jaśmin nagokwiatowy (Jasminum nudiflorum), newgreen.pl

Fot. www.woodlanders.net

Jaśmin nagokwiatowy (Jasminum nudiflorum) to krzew o długich, giętkich, zielonych pędach. Może być także prowadzony w formie pnącza, wystarczy jego wiotkie pędy rozpiąć na podporach (wymaga podwiązywania, gdyż nie wytwarza narządów czepnych) – wówczas może dorosnąć do około 4-5 m wysokości. Prowadzony jako krzew osiąga około 1,5 m wysokości przy znacznie większej szerokości, jego zwieszające się gałęzie świetnie wyglądają przy wszelkiego rodzaju skarpach, murkach czy schodkach. Największą atrakcję stanowią jego kwiaty – żółte, niezbyt duże (około 2-2,5 cm średnicy), przypominające nieco kwiaty forsycji. Pojawiają się od lutego do kwietnia, osadzone na krótkich szypułkach na całej długości zeszłorocznych pędów. Niekiedy zdarza się, iż pierwsze kwiaty rozwijają się już w październiku, a kwitnienie trwa aż do kwietnia (z przerwami w czasie silnych mrozów). Niestety w naszym klimacie pąki kwiatowe mogą przemarzać w silniejsze mrozy i wówczas roślina nie kwitnie.

Jaśmin nagokwiatowy (Jasminum nudiflorum), newgreen.pl

Fot. www.about-garden.com

Jest to roślina ciepłolubna, należy więc zapewnić jej miejsce zaciszne, osłonięte do wiatrów, ciepłe i słoneczne. Lubi gleby przepuszczalne, żyzne i świeże o obojętnym lub zasadowym odczynie. W naszym klimacie wymaga zabezpieczenia na zimę – zarówno korzeni jak i pędów. Polecany jest do sadzenia w cieplejszych rejonach Polski. Pomimo, iż coraz częściej możemy go znaleźć w ofertach szkółek nie mamy gwarancji na powodzenie w długotrwałej uprawie – jest zbyt wrażliwy na mrozy, aby przetrwać surowe zimy jakie co kilka lat występują w Polsce, dlatego też bardzo ważne jest zapewnienie mu właściwego stanowiska.

 

Leszczynowiec (Corylopsis), newgreen.pl

Fot. www.rampantscotland.com

Leszczynowiec (Corylopsis). Do tego rodzaju należą krzewy o rozłożystym pokroju, nieco podobne do leszczyny pospolitej (nie tylko ze względu na pokrój, ale także zbliżony kształt liści). Rosną powoli, dorastając do około 2 metrów wysokości i nieco większej szerokości. Ten jeszcze mało u nas popularny gatunek zasługuje na szersze rozpropagowanie głównie ze względu na wczesną porę kwitnienia. Kwiaty pojawiają się na bezlistnych gałęziach zwykle w marcu, a w łagodniejsze zimy już w lutym, i utrzymują się do kwietnia. Są jasnożółte, drobne, zebrane w zwisające kłosy (długości 5-7 cm) i przyjemnie intensywnie pachną. Jest to roślina miododajna, stanowi cenny pokarm dla owadów budzących się z zimowego snu.

Jest to roślina o dosyć dużych wymaganiach. Lubi gleby żyzne, próchnicze, umiarkowanie wilgotne, wykazuje natomiast tolerancję w stosunku do odczynu gleby. Należy jej zapewnić stanowisko ciepłe i osłonięte od wiatrów, w pełnym słońcu lub półcieniu. Jest rośliną raczej odporną na mróz, jednak może wymarzać w wyjątkowo mroźne zimy, także młode pędy mogą być niekiedy uszkadzane przez wiosenne przymrozki, dlatego też raczej nie nadaje się ona do sadzenia we wschodniej Polsce.

U nas najczęściej w uprawie spotyka się kilka podobnych do siebie gatunków: leszczynowiec skąpokwiatowy (Corylopsis pauciflora), leszczynowiec kłosowaty (Corylopsis spicata) i leszczynowiec chiński (Corylopsis sinensis), a także leszczynowiec nagi (Corylopsis glabrescens), który jest najbardziej odporny na mrozy z wymienionych gatunków, ale też najmniej efektowny.

 

Abeliofylum koreańskie (Abeliophyllum distichum), newgreen.pl

Fot. www.agreengarden.com

Abeliofylum koreańskie pot. biała forsycja (Abeliophyllum distichum). Potoczna nazwa tego gatunku nie jest przypadkowa – widząc tę oryginalną roślinę w czasie kwitnienia można odnieść wrażenie, iż mamy przed sobą nieznaną dotychczas, biało kwitnącą odmianę forsycji. W rzeczywistości rośliny te co prawda są ze sobą spokrewnione, ale to dwa zupełnie różne gatunki. Abeliofylum osiąga około 1-1,5 w wysokości przy podobnej szerokości. Zakwita pod koniec zimy, zwykle w marcu, choć przy sprzyjających warunkach pogodowych niekiedy kwitnie już w styczniu. Kwiaty  mają długość około 1,5 cm, w budowie są bardzo podobne do kwiatów forsycji i, podobnie jak u niej, osadzone są na krótkich szypułkach wzdłuż zeszłorocznych pędów. Są one białe, często lekko zaróżowione i przyjemnie pachną migdałami.

Abeliofylum jest rośliną dość łatwą w pielęgnacji i niekłopotliwą, jeśli zapewnimy jej właściwe warunki. Ma przeciętne wymagania glebowe, dobrze rośnie na glebach próchniczych, umiarkowanie wilgotnych, o odczynie lekko kwaśnym. Najlepiej sadzić ją na stanowisku osłoniętym i ciepłym, w pełnym słońcu, ewentualnie lekkim cieniu. Młode okazy wymagają zabezpieczenia na zimę, starsze zimują dobrze, choć w surowe zimy pąki kwiatowe mogą przemarzać i roślina nie kwitnie.

 

Zimokwiat wczesny (Chimonanthus praecox)

Fot. www.goldenhillplants.com

Zimokwiat wczesny (Chimonanthus praecox) to kolejny godny uwagi krzew kolekcjonerski. W naszym klimacie dorasta do około 2 m wysokości i podobnej szerokości, ma ładny zaokrąglony pokrój. Główną ozdobą tej rośliny są bardzo ładne dwubarwne kwiaty w kształcie dzwonków, mające około 3 cm średnicy. Zewnętrzne płatki kwiatowe są kremowo-żółte, natomiast wewnętrzne  brązowo-czerwone (istnieją odmiany o kwiatach całych żółtych). Rozwijają się na dwuletnich gałązkach. Kwiaty charakteryzują się bardzo przyjemnym, mocnym zapachem. Pojawiają się bardzo wcześnie, bo często już na przełomie lutego i marca, a w łagodniejsze zimy niekiedy już w grudniu.

Zimokwiat wczesny (Chimonanthus praecox) , newgreen.pl

Fot. www.magnoliagrove.co.nz

Zimokwiat nie ma szczególnych wymagań co do gleby, praktycznie może rosnąć na każdej glebie ogrodowej. Lubi  gleby umiarkowanie żyzne, przepuszczalne, gliniasto-piaszczyste. Może rosnąć zarówno w pełnym słońcu jak i cieniu, choć w słońcu będzie obficiej kwitł. Ze względu na niepełną mrozoodporność należy mu zapewnić stanowisko ciepłe i osłonięte. Młode egzemplarze wymagają okrywania na zimę, szczególnie w chłodniejszych rejonach kraju. W mroźne zimy, gdy temperatura spada poniżej -20oC, pąki kwiatowe mogą przemarzać i wówczas roślina nie zakwita. Aby roślina zachowała gęsty,  regularny pokrój można ją co kilka lat silnie przyciąć – zabieg ten wykonuje się wiosną, tuż po przekwitnięciu.

 

Suchodrzew Purpusa  (Lonicera x purpusii), newgreen.pl

Fot. www.hortweek.com

Suchodrzew Purpusa  (Lonicera x purpusii) to szybkorosnący, gęsty krzew o krzaczastym pokroju, dorasta do 2 m wysokości i około 2,5-3 m szerokości. Gatunek ten zakwita wczesną zimą – biało-kremowe kwiaty (długości około 1,5 cm) pojawiają się w styczniu, a często już w grudniu i utrzymują na roślinie do marca. Dodatkową atrakcją rośliny jest silny i przyjemny zapach kwiatów. Jest to gatunek odporny na mróz i łatwy w pielęgnacji. Nie ma specjalnych wymagań dotyczących gleby, dobrze rośnie w każdej przeciętnej ziemi ogrodowej. Można go sadzić zarówno w pełnym słońcu, jak i lekkim cieniu, choć na stanowisku słonecznym lepiej kwitnie. Preferuje gleby świeże, gdyż na stanowiskach ciepłych i suchych jest podatny na ataki mszyc i mączniaka.